26 gru 2016

Amelia

Podobny obraz

Postanowiłam, że oprócz książek, będą pojawiały się na moim blogu również moje opinie na temat filmów, czy seriali. Nie zawsze mam czas, że uda mi się dużo czytać, czasami mam sezon na oglądanie, tak więc sądzę, że to dobre rozwiązanie.

Amelia to film nietypowy, specyficzny, inny od wszystkich produkcji które do tej pory widziałam. Wielu ludziom wydaje się on być dziwny, niezrozumiały. Film o bajkowym klimacie, dzięki któremu możemy oderwać się od rzeczywistości. 


Główna bohaterka to oczywiście tytułowa Amelia. Dziewczyna bacznie przyglądająca się światu. Jako dziecko była przetrzymywana i izolowana w domu przez nadopiekuńczych rodziców. Obawiali się o jej zdrowie, więc postanowili, że dziewczynka będzie uczyła się w domu i nie będzie wiodła życia jak każde normalne dziecko. W jej życiu nie było zabaw z rówieśnikami i spędzania czasu na podwórku. Dziewczynka wychowywana w czterech ścianach żyje marzeniami, mimo osiągnięcia pełnoletności, nadal posiada dziecięcą ciekawość i skłonność do żartów. Jej wygląd również sprawia, że wygląda jak dziecko.

Pewnego dnia w łazience swojego mieszkania Amelia przypadkowo znajduje skrzynkę ze skarbami. Skrzynka, w której znajdują się rzeczy, oraz zdjęcia pozostawione przed laty przez chłopca mieszkającego w tym mieszkaniu. Amelia postanawia go odnaleźć i uszczęśliwić. Ciekawi ją reakcja właściciela na odnalezienie pozostawionych dawno skarbów, więc pozostawia ona mu ją. Gdy Amelia przygląda się reakcji dorosłego już mężczyzny, odczuwa harmonię. Widząc jego wzruszenie, pragnie nieść pomoc, uszczęśliwiać innych ludzi, bezinteresownie, obserwując ich reakcję, oraz ciesząc się ich szczęściem.


Amelia to dziewczyna żyjąca w innym świecie. Czepie małe radości ze szczęścia innych, z drobnostek, które ją otaczają, zauważa rzeczy, obok których inni ludzie przechodzą obojętnie. Amelia dostrzega również to co dobre, w innych ludziach. Stara się porządkować życie innych, aby było wolne od smutku i zawitało do niego choć odrobina słońca. W filmie poznajemy ludzi, którzy nie oczekują już nic od życia, spokojnie egzystują, jednak dzięki urokowi i działaniom Amelii na ich twarzach pojawia się uśmiech. Gdy pojawi się szczęście trzeba je łapać. Nasze kości nie są ze szkła, możemy zderzać się z życiem. 

Ścieżka dźwiękowa jest rewelacyjna, podkreśla urok filmu i sprawia, że ten bajkowy Paryż przedstawiony w filmie wydaje nam się być jeszcze bardziej magiczny i odrealniony. Wszystko jest nasycone kolorem, światłem, niczym piękna baśń. 

Film idealny dla tych, którzy nie są otwarci na świat, którzy nie zauważają często tego, co dobre, co gdzieś ukryte. Film dla marzycieli, dla ludzi błądzących w wytworach własnej wyobraźni, oraz dla tych pragnących oderwać się od szarej rzeczywistości i zauważyć w swoim życiu trochę więcej dobra.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz